The Kooks, Tom Odell en Oscar and the Wolf zorgen voor afwisselende festivalavond in Lokeren
Nog geen vier dagen nadat ik op de Lokerse Feesten werd meegesleept door de uitbundige popavond rond Pommelien Thijs, voelde dezelfde festivalweide woensdag bijna als een andere wereld. Waar zaterdag de Grote Kaai werd gedomineerd door een jong publiek dat iedere hit woord voor woord meezong, draaide het nu veel meer om sfeer, muzikale verdieping en een tikje nostalgie. Met High Hi, The Kooks, Tom Odell en Oscar and the Wolf stond er een affiche waarop iedere artiest een eigen kleur aan de avond gaf.
Hans Puik - 05/08/26
De Belgische band High Hi mocht de Mainstage openen en deed dat met een aanstekelijke dosis indiepop. De zon scheen nog volop en juist dat lichte, zomerse karakter paste perfect bij hun set.
Interactie met het publiek werd niet geschuwd, meerdere bezoekers kregen zelfs de kans stukjes mee te zingen in de microfoon. 'Bedankt dat jullie er al op dit vroege tijdstip zijn', klonk het vanaf het podium. Al die 'vroege vogels' zullen zeker geen spijt gehad hebben van hun keuze, een mooie start van de festivalavond.
Daarna was het de beurt aan The Kooks. De Britten waren in de zeroes ongekend populair en bestaan inmiddels ruim 20 jaar. Wanneer in het begin van de set 'She moves in her own way' wordt gezongen, gaat het publiek al aardig los. Een stukje stiller wordt het wanneer de zanger een lied opdraagt aan zijn vader, 'See Me Now' is een van de hoogtepunten van het optreden. Frontman Luke Pritchard schreef dit nummer als een persoonlijke ode. Zijn vader overleed in 1981 toen Luke pas 3 jaar oud was. In het lied spreekt hij zijn vader rechtstreeks toe en vertelt hij over hoe het was om zonder hem op te groeien. Slotnummers Ooh La en Naive maken van de Grote Kaai een deinende mensenmassa. De oudere klassiekers kregen misschien wel de luidste reacties, maar ook het nieuwere werk paste moeiteloos in de set.
Vervolgens werd Tom Odell aangekondigd. Hij ging zitten achter zijn piano en begon te spelen. Geen minutenlange verhalen, maar de muziek die boekdelen sprak. Één met z'n muziek. Later zocht hij steeds meer contact met het publiek, door ook achter de piano vandaan te komen. Bijzonder hoe er naar sommige rustige indringende nummers - waarvan je misschien niet dacht dat ze op een festival zouden passen - zo aandachtig werd geluisterd. Mocht dat nog nodig zijn geweest, Odell bewees veel meer te zijn dan alleen de Another Love-zanger. Mede dankzij de zeskoppige band zat er meer dan genoeg pit in het optreden. Al zullen de meeste mensen toch vooral de ingetogen liedjes blijven herinneren, met zoveel doorleving gebracht.
De afsluiting was voor Oscar and the Wolf, inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste liveacts van België. Max Colombie bracht een show die muzikaal én visueel klopte. Donkere beats, dromerige elektronica, indrukwekkende lichtshows, precies wat je van deze band werd verwachten. Met het nummer Warrior als muzikaal hoogtepunt. Waar zaterdag vooral draaide om uitbundig meezingen, werd het publiek nu meegezogen in een bijna hypnotiserende sfeer.
Wat opnieuw opviel, was hoe sterk de Lokerse Feesten erin slagen iedere festivaldag een eigen karakter te geven. Vier dagen na de feestelijke popexplosie van o.a. Roxy Dekker en Pommelien Thijs stond er een avond die veel gelaagder aanvoelde, zonder ergens aan energie in te boeten. Juist die afwisseling maakt Lokeren ieder jaar opnieuw tot een van de meest veelzijdige festivals van de Lage Landen.
Woensdag bewees dat nog maar eens. Niet de luidste festivalavond van deze editie, misschien zelfs niet de meest uitbundige, maar wel een waarin sfeer, muzikaliteit en beleving naadloos samenkwamen. Soms hoeft een festival niet alleen te knallen; soms is het juist de intensiteit die het verschil maakt.