RECENSIE: Suikerrock sluit af met 'Nederlandse dag'

Het is even rijden vanuit Nederland, maar dan heb je ook wat. In Tienen was zondag de laatste dag van Suikerrock met artiesten als Guus Meeuwis, Suzan&Freek, Snelle en Clouseau. Jaarlijks word het gebied naast de suikerfabriek omgetoverd in een bruisend festivalterrein met voor ieder wat wils.

Hans Puik – 09/08/26

De zon mag dan achter de wolken zitten, maar aan het Bietenplein wordt toch de dertig graden aangetikt als de laatste festivaldag van Suikerrock op gang komt. Waar vrijdag en zaterdag een internationaal tintje hadden, voelt deze zondag als een warm weerzien met de Lage Landen. Veel Nederlandse en Nederlandstalige artiesten, de organisatie kiest bewust voor een familievriendelijke afsluiter met een line-up vol publiekslievelingen.

Luna mag de Mainstage openen. Ze brak twee jaar geleden door met de single Dat is het leven, een hertaling van het nummer Birds of a Feather van Billie Eilish. Alleen al op TikTok werd het nummer miljoenen keren beluisterd. Dat blijkt ook wel, want veel jonge fans zijn al vroeg naar Tienen gekomen om dit niet te missen. Ook nummers als ‘Stuk’ en ‘Voorbestemd’ blijken favorieten. 'Ik had nooit verwacht hier ooit te staan en mede dankzij Tiktok is mijn droom uitgekomen', zegt de jonge zangeres vanaf het podium. Luna zet meteen de toon voor het niveau van de rest van de dag. 

Aaron Blommaert is de volgende artiest die op het hoofdpodium verschijnt. De jonge Vlaming heeft inmiddels genoeg podiumervaring om het publiek meteen mee te krijgen. Zijn frisse popsongs zorgen voor een luchtig vervolg van de dag. De zanger ziet Suikerrock als één grote familie, hij bezingt dit in het lied DNA. Ook Zoë Livay komt nog meezingen met 'Tranen van Goud'. Op de andere podia krijgen ook nieuwere namen als RAPHA en Gisèle ruim de kans zich te bewijzen. Dat blijkt opnieuw een sterke zet van de organisatie: tussen de bekende namen is voldoende ruimte voor nieuw talent.

Toch draait deze zondag vooral om de opvallend grote Nederlandse inbreng. Bijvoorbeeld als om 10 over vier Kraantje Pappie het podium opstapt. Op festivals is hij vrijwel altijd een garantie voor feest. Bij het nummer Pompen springen duizenden bezoekers tegelijk op en neer. Daarvoor is al 'Feesttent' geweest, waarbij werkelijk niemand stil lijkt te staan. Jong en oud doen mee; precies zoals een zondagmiddag op Suikerrock hoort te zijn. 'Lekker bezig maat' zegt Kraantje Pappie tegen een man op het VIP-dek met een pet van de zanger. 'Ik herken mijn eigen merchandise van ver', voegt hij er aan toe, terwijl hij een zelfde petje zelf op zet. Kindjes van tien jaar staan vooraan bij het optreden. Kraantje Pappie spreekt ze aan en is trots op het feit dat ze oordopjes in hebben en excuseert zich alvast voor de vieze woorden die hij had gaat zingen. Uiteindelijk krijgt één van de meisjes de pet van Alex (de echte naam van de zanger) aan het eind toegeworpen.

Daarna is het tijd voor Snelle, ook in België inmiddels een erkende naam. Hij speelt o.a. twee nummers van zijn nieuwe album en roept Marc Floor op het podium om het lied 'Parkje Biertje Vrienden' samen te zingen. Snelle is een zeer gewaardeerde artiest, maar vandaag was niet zijn allerbeste dag. Dat neemt niet weg dat er - bijvoorbeeld bij Smoorverliefd en Blijven Slapen - volop wordt meegezongen.

Tussendoor blijft het terrein leven. Bij de foodstands verzamelen mensen voor verse wafels en Belgische frieten. Op het gras liggen bezoekers even uit te rusten, terwijl anderen juist de kleinere podia opzoeken. Kinderen (en natuurlijk ook volwassenen) gaan in botsauto's en in het reuzenrad. De organisatie maakt ieder jaar stappen en leert van eerdere edities: de doorstroming verloopt soepel, de bars werken razendsnel en ook bij de toiletten blijven lange wachttijden uit. Juist daardoor voelt deze slotdag nergens gehaast.

Wanneer Guus Meeuwis om 7 uur verschijnt, verandert de sfeer opnieuw. Waar Kraantje Pappie nog één groot feest bracht, kiest Meeuwis voor verbondenheid. Vanaf openingsnummer 'Het is een nacht' wordt uit volle borst meegezongen, niet alleen door de Nederlanders op het terrein, maar minstens zo hard door de Vlamingen. Het blijft bijzonder hoe liedjes die inmiddels decennia oud zijn nog altijd generaties weten te verbinden. In België slaat vooral het duet dat hij met Maksim heeft aan. 'Als de nacht valt' is een voltreffer. Speciaal voor de Vlamingen deed hij de versie van Per Spoor in de originele versie. Het 'Kedengkedeng' galmde over het terrein.

Terwijl op het ‘tweede’ en ‘derde’ podium artiesten als Donnie en Son Mieux bezoekers vermaken, is het op de mainstage tijd voor Suzan & Freek. 'Als kind was ik altijd bang, voor alles', zegt Suzan halverwege het optreden. 'Ik had nooit gedacht op een podium te staan. Freek heeft mij gestimuleerd het toch te doen. Als er mensen zijn in het publiek die iets ook spannend vinden, volg altijd je droom'. Het is een mooie boodschap die de zangeres deelt met alle bezoekers. 

Sinds de moeilijke periode die het duo doormaakte, hebben hun optredens een extra lading gekregen. Dat is ook vandaag voelbaar. Ze zijn zichtbaar ontroerd door de liefde die ze van de menigte krijgen, na een minutenlang applaus. Lichtje Branden en Niemand zijn de hits die voor de meeste emotie bij het publiek zorgen. Hun motto 'Vier het leven, leef in het nu' staat misschien wel symbool voor deze dag op Suikerrock.

Toch is het uiteindelijk Clouseau dat de traditionele zondagafsluiting volledig naar zich toetrekt. Zodra Koen en Kris Wauters het podium oplopen, verandert het festival in één grote Vlaamse meezingavond. Nobelprijs, Passie, Louise en Vonken en Vuur volgen elkaar in hoog tempo op. Het publiek kent natuurlijk ieder woord. Waar je ook kijkt: zingende mensen, dansende gezinnen en vrienden die elkaar om de schouders slaan. Het is pure nostalgie. Clouseau is al voor de dertiende keer op Suikerrock, het geluksgetal van Koen Wauters. Mooi om te zien hoeveel eer hij brengt aan de meest recente winnaar van de Voice van Vlaanderen, Bas Serra. Hij mag het lied Domino meezingen en zijn eigen song 'All because of you'. vertolken In de toekomst gaan we meer van hem horen.

Als de laatste noten over het terrein klinken kan de organisatie tevreden terugkijken op een editie waarin zon, een sterke programmering en een opvallend groot aandeel Nederlandse artiesten perfect samenkwamen. 'Ik wil niet dat je weggaat' is een passend slotnummer van een mooie dag. Op deze zondag blijkt nog maar eens dat Suikerrock geen festival is dat het moet hebben van spektakel alleen. Het draait vooral om herkenning, samenzijn en liedjes die iedereen kent. En ondanks dat het een eindje rijden is vanuit Nederland, is dit een aangename ‘place to be’ voor de Nederlandse (en Belgische) festivalbezoeker.