Recensie – Roué Verveer met ‘Op eigen risico’ (EKP Gebouw, Roosendaal – 6 mei)

Woensdagavond stond Roué Verveer in het EKP Gebouw in Roosendaal (het tijdelijke onderkomen van Theater de Kring) met zijn voorstelling 'Op eigen risico'. Een show die hij vanaf de eerste seconde met zijn kenmerkende energie bracht, Het ging over vrouwenvoetbal, de overgang, 50-plussers en meer wat hem momenteel bezighoudt. Een avond waarbij het publiek 'even afleiding' kreeg voor het dagelijkse leven, zoals de cabaretier het zelf omschreef. Maar wel een hele leuke afleiding. 

Hans Puik 06-05-26

Voor de 13-jarige Gijs op rij 1 is deze avond sowieso onvergetelijk. Hij wordt er al snel uitgepikt en hij krijgt wat lessen mee, waarvan het de vraag is hoeveel hij er over pakweg twintig jaar nog zal herinneren. Roué Verveer betreed het podium met zijn kenmerkende brede glimlach en ontspannen flair, alsof hij niet voor een zaal vol publiek staat, maar voor een groep vrienden. Zijn stijl—een combinatie van stand-up, improvisatie en scherpe observaties—zorgt ervoor dat de avond voortdurend in beweging blijft. Geen grap voelt ingestudeerd; alles lijkt spontaan te ontstaan, gevoed door de reacties uit de zaal. Als hij het heeft over de kritische noten die hij kreeg na zijn vorige voorstelling, waarin hij o.a. grapte over de 'vega-mensen' gaat er in het publiek meermaals een telefoon af. Hij gebruikt het meteen door te zeggen 'Kijk, daar bellen de criticasters alweer'. Het is kenmerkend voor de avond. 

De kern van Op eigen risico is een maatschappijkritische blik op wat Roué ziet als een steeds gevoeliger wordende samenleving. Hij fileerde met zichtbaar plezier hoe kleine opmerkingen tegenwoordig kunnen escaleren tot grote conflicten. Met treffende beeldspraak—'een wereld waarin zelfs planten zich beledigd zouden kunnen voelen door de windrichting’—wist hij het publiek niet alleen aan het lachen te krijgen, maar ook aan het denken te zetten.

Eerder interviewde ik hem al eens voor de krant, daar leerde ik veel over hem en zijn werkwijze.  Roué Verveer vertrok op 19-jarige leeftijd vanuit zijn geboorteland Suriname om in Nederland te studeren. De allereerste keer dat hij op een podium stond was in 1987 in Paramaribo. ,,De school waar ik op zat, de Hendrikschool, vierde het 100-jarig bestaan met een grote musical”, vertelde hij in dat interview. ,,We brachten de voorstelling tien keer in een uitverkocht theater en ik speelde de rol van Charlie Chaplin. Cabaret en comedy kenden we in Suriname niet zo, er stonden alleen bandjes op te treden of er was volkstoneel. In Suriname is nooit tegen mij gezegd: ‘Jij moet comedian worden’. Bij mij in de buurt wisten ze niet eens van het bestaan van een comedian. Ik was weliswaar gangmaker op feestjes, maar in mijn vriendenkring waren dat er wel meer. Surinamers zijn allemaal grappig in gezelschap.”

In 1998 maakte Roué voor het eerst kennis met cabaret. ,,Ik had een kaartje gekocht voor een optreden van Eric van Sauers, Howard Komproe en Najib Amhali. Na afloop maakte ik een praatje met ze en nodige hen uit voor een etentje. Ze haalden me over om deel te nemen aan een workshop stand-up-comedy en niet veel later stond ik voor het eerst op een podium. Twee maanden later belde Jurgen Raymann of ik in zijn voorprogramma wilde staan. Na mijn verhuizing naar Nederland nodigde Raoul Heertje me uit om lid te worden van de comedytrain. In die periode had ik vaste banen bij de Postbank en internetbedrijf Worldcom en zag ik het 'stand-uppen’ in de weekenden puur als vrijetijdsinvulling, zeker niet als toekomstig beroep.”

Het liep totaal anders. Roué werd in sneltreinvaart één van de populairste cabaretiers van Nederland. ,,Ik zei ooit tegen mijn vrouw: ‘Ik ga een jaar fulltime optreden en daarna laat ik mijn droom uitkomen en word ik grondsteward bij de KLM. Nog steeds loop ik met dat idee, maar ik wil wachten tot het moment dat niemand meer naar mijn shows komt kijken.” Of dat moment er ooit komt, valt te bezien. Zijn zalen zitten vol, zijn grote lach spat regelmatig van het tv-scherm en hij stond vele keren in een uitverkochte Ziggo Dome met Gabbers. Het lijkt of Roué zijn pad tot in de puntjes heeft voorbereid. ,,Niets van dat alles, net als bij mijn shows. Tijdens de eerste try-out heb ik een paar zinnetjes op papier, bijvoorbeeld ‘vertrouwen bij het verkeerslicht’, ‘Surinaamse Freek Vonk bestaat niet’ en ‘Surinamers bang voor dieren’. Voor de rest verzin ik alles ter plekke. Ik kom het podium op en begin aan één stuk door te vertellen. Collega’s die alles van a tot z op papier hebben vragen mij ‘hoe doe je dat?’ Iets in mij hoofd dwingt mij om een verhaal te beginnen en mensen aan het einde te laten lachen. Ik schrijf geen shows, ik maak shows. Staan en spelen, niets meer en niets minder. Wie twee keer naar mij komt kijken zal zien dat ik nooit iets precies hetzelfde of op hetzelfde moment vertel. Iedere avond verwacht ik weer een nieuwe show van mezelf.”

Dat bleek in Roosendaal ook weer, hij geeft een gevoel van exclusiviteit. Dit was geen voorstelling die je morgen nog eens exact zo kunt zien. Roué bevestigde zijn eigen credo—elke avond is anders, en hij verwacht van zichzelf telkens een nieuwe show. Juist die authenticiteit maakt hem geloofwaardig. Hij speelt geen rol—hij is de verhalen die hij vertelt en gaat er compleet in op.

Vooruitblik
Alsof deze voorstelling nog niet genoeg was, kijkt Roué alweer vooruit. In het nieuwe seizoen staat hij samen met Najib Amhali op het podium met 'Alles is comedy!', een show waarin humor wordt gecombineerd met persoonlijke gesprekken over ouder worden, vaderschap en twijfel. Als deze avond iets duidelijk maakte, is het dat Verveer nog lang niet is uitverteld.

Conclusie
Roué Verveer bewees in Roosendaal opnieuw waarom hij al jaren tot de top van het Nederlandse cabaret behoort. Op eigen risico is geen standaard voorstelling, maar een levendige, steeds veranderende ervaring waarin al zijn kwaliteiten samenkomen.