RECENSIE Traditionele concertreeks Danny Vera van start gegaan; thuiswedstrijd met een gouden randje
Danny Vera en de Oostkerk zijn sinds 2022 een gouden combinatie. Jaarlijks geeft de zanger een reeks van twaalf soloconcerten in de monumentale kerk, waarvan donderdagavond het openingsconcert van dit seizoen was. Een thuiswedstrijd waarbij hij geen band heeft om achter te verschuilen, geen grootse lichtshow om de aandacht af te leiden. Alleen hij, zijn gitaren en een kerk vol luisteraars.
Hans Puik - 12-11-26 (Foto's Joy Droogsma)
In eenvoud schuilt magie. Misschien is dat wel de meest treffende zin om dit verhaal te beginnen. Want veel poespas heeft de show van Danny Vera niet. Ook niet nodig. Er zijn wat opstartproblemen, die alleen de fijnproever opmerkt. Na het tweede nummer van de avond, Hold On To Let Go, bekent de zanger: ,,Sorry, er zat een klein tekstfoutje in. Dat is omdat het vanavond de eerste show is. Ieder jaar ligt de lat weer hoger.” Om zijn vorige shows te overtreffen heeft hij een oplossing bedacht. ,,Ik heb dit jaar maar een rood pak aangetrokken.” Met die zelfspot is de toon meteen gezet. Vera voelt zich thuis op deze plek en neemt het publiek op zijn gemak mee in een avond die bijna twee uur zal duren, zonder ook maar één pauze.
„Voor wie al vaker is geweest, jullie mogen zo dadelijk verzoekjes roepen”, kondigt hij aan. Daar wordt later gretig gebruik van gemaakt. Hurt van Johnny Cash bijvoorbeeld, of Back to Black van Amy Winehouse. Vera speelt ze alsof het zijn eigen composities zijn. Loepzuiver, met gevoel en een indrukwekkende beheersing. Naast begenadigd zanger is hij een ware gitaarvirtuoos. Soms hoef je maar één keer met je ogen te knipperen en hangt er alweer een ander instrument om zijn schouders.
Tussen de liedjes door ontpopt Vera zich als die gezellige maat in de kroeg die altijd wel een verhaal heeft meegemaakt. De anekdote over tourmanager Han, wiens peperdure fiets nota bene in Middelburg is gestolen, is de langste van de avond. Ook belevenissen van de zanger tijdens Koningsnacht in Den Haag komen voorbij. Iets met drugs en een autosleutel die nog in een afgesloten auto blijkt te liggen. De details zijn misschien wat lastig na te vertellen, maar de manier waarop Vera het brengt, maakt dat je erbij had willen zijn.
De interactie met de zaal verloopt ondertussen ongedwongen. Als iemand doodleuk voor het podium langsloopt om naar het toilet te gaan, kan dat natuurlijk niet onbesproken blijven. Vera heeft het gezien en laat dat weten ook. Het hoort bij de losse sfeer die hij weet te creëren. Opvallend is bovendien hoeveel bezoekers hem deze avond voor het eerst live zien. Op zijn vraag wie er voor het eerst bij zijn concert is, gaan behoorlijk wat handen omhoog. „En wie is er voor het laatst?”, grapt hij vervolgens. Uiteraard zijn er ook de trouwe bezoekers die inmiddels ieder jaar terugkeren voor deze bijzondere concertreeks.
Die mix van nieuwkomers en doorgewinterde fans zorgt voor een aandachtig publiek, dat zich graag laat verrassen. De verhalen geven de avond een extra dimensie, maar uiteindelijk zijn het toch vooral twee kwaliteiten waarmee Vera de Oostkerk verovert: zijn gouden stemgeluid en zijn uitzonderlijke gitaarspel. Nog elf uitverkochte Oostkerk-concerten te gaan.
