Recensie: Treasure in Roosendaal, masterclass in entertainment

Dinsdag- en woensdagavond stond het EKP-gebouw in Roosendaal – het tijdelijke onderkomen van Theater de Kring – volledig in het teken van Treasure: dé Bruno Mars tribute band. Twee avonden lang was het theater in Tullepetaone-stad stijf uitverkocht. En wie erbij was, weet: dat is allesbehalve toeval. Treasure bracht geen gewone tribute, maar een wervelende totaalshow waarin muzikaliteit, charisma, humor en emotie naadloos samenkwamen.

Hans Puik 11-02-26 (foto's Mario Egthuijsen)

Sinds hun winst in The Tribute – Battle of the Bands 2025 is Treasure niet meer te stoppen. Door heel Nederland zijn kaartjes schaars en ook Roosendaal vormde daarop geen uitzondering. Acht heren met aanstekelijke chemie, topniveau zang en een volledig gechoreografeerde show bewezen waarom zij momenteel de absolute top van de tribute-scene vormen.

De avond opent soepel met ‘Leave The Door Open’ en ‘Fly As Me’. Meteen wordt duidelijk: dit is niet zomaar nadoen, dit is beleven. Visueel én muzikaal word je direct in de wereld van Bruno Mars gezogen. Leadzanger Steven Smits zit vanaf de eerste seconde spot-on. Zijn stem benadert Bruno niet alleen, hij belichaamt hem: warm, gecontroleerd, krachtig waar nodig en fluweelzacht in de ballads.

De band – met onder meer Dominggus Pfaff op gitaar, Shaquille Pentury op bas, Myron Matitawaer op drums en toetsenisten Dylano Yamil Blok-Umarella en Denzell Leha – speelt messcherp. Alles klopt: timing, groove, dynamiek. Je voelt dat deze mannen elkaar blindelings aanvoelen.
Eén van de mooiste momenten uit het eerste deel is ‘Versace On The Floor’. Denzell Leha zet de sfeer neer op de toetsen, terwijl Steven Smits het nummer beheerst en dromerig opbouwt. Hoog waar het moet, ingetogen waar het kan. De zaal hangt aan zijn lippen.

Daarna wordt de spanning opgevoerd met ‘Grenade’ en ‘Locked Out Of Heaven’, waarna het feest echt losbarst met ‘Uptown Funk’. Hier zie je wat Treasure zo sterk maakt: ze combineren strak spel met zichtbaar plezier. Geen ingestudeerde trucjes, maar oprechte energie die overslaat op het publiek.

Na de pauze schakelt Treasure slim terug. De band verzamelt zich rond een sofa. Dominggus pakt zijn akoestische gitaar en Steven zoekt het contact met de zaal. ‘Count On Me’ klinkt puur met zeven stemmen en één gitaar. Geen opsmuk, alleen muzikaliteit.

‘The Lazy Song’ en ‘Billionaire’ krijgen een kampvuur-achtige sfeer, waarna Treasure misschien wel het meest indrukwekkende moment van de avond brengt: ‘If I Knew’ volledig a capella. Hier hoor je pas écht hoe goed deze groep is. De meerstemmigheid, de controle, de stilte tussen de noten — het is om stil van te worden. Ogen dicht, even zweven.
Dit soort momenten tillen Treasure boven het gemiddelde tribute-niveau uit. Dit is niet alleen entertainen, dit is raken.

De Moluks-Indonesische achtergrond van de band krijgt een mooie plek in de show met ‘Hio Hio’. Het is het kippenvelmoment van de avond, met een hoofdrol voor Daryl Jay Kyle. Hier voel je waar de passie vandaan komt: muziek als familieverhaal, als identiteit.

Daarna is het tijd voor de grote finale. ‘Finesse’, ‘24K Magic’, ‘Runaway Baby’ en ‘Apt.’ gaan erin als zoete koek. Het EKP danst, zingt en springt mee. Dominggus Pfaff steelt nog even de show met zijn gitaarwerk, terwijl de rest van de band zichtbaar geniet.

Afsluiten doet Treasure in stijl met ‘Just The Way You Are’: positief, warm en verbindend. Geen knal om te eindigen, maar een omhelzing. De twee avonden Treasure in het EKP-gebouw van Theater de Kring waren een masterclass in entertainment.