Recensie: Someone Like Her, tussen fluisterstil en daverend applaus: een concert dat blijft hangen

Het Scheldetheater in Terneuzen stond woensdagavond (en staat donderdagavond) volledig in het teken van één naam: Adele. Niet de Britse superster zelf betrad het podium, maar de Belgische tributeband ‘Someone Like Her’ bewees dat haar muziek ook in andere handen tot leven kan komen - en hoe.

Hans Puik – 18-03-2026 (foto's Marina van den Meulengraaf en Monique Le Brun)

Wie de band kent van hun indrukwekkende deelname aan The Tribute: Battle of the Bands, wist dat dit geen doorsnee tribute-avond zou worden. Toch overtrof de live-ervaring alle verwachtingen. Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat dit project, dat in 2015 nog in de kinderschoenen stond, inmiddels is uitgegroeid tot een act van uitzonderlijk niveau. De spil van het geheel is zonder twijfel frontvrouw Laura Ramaekers. Met een stem die moeiteloos schakelt tussen breekbare kwetsbaarheid en krachtige uithalen, weet zij het publiek vanaf het eerste moment te grijpen. Ze imiteert Adele niet – en dat hoeft ook niet. Ramaekers kiest voor een eerlijke, doorleefde interpretatie, maar wanneer je je ogen sluit, is de gelijkenis soms verbluffend.

'Zijn er ook Belgen in de zaal?', vraagt de zangeres aan het begin van de avond. Best wat handen gaan de lucht in. Iets verderop in de show zit nog een moment dat Laura met een 'kanon' een t-shirt de zaal in schiet, geheel naar gewoonte van Adele. Dat, in combinatie met de luchtige anekdotes (zo weten we dat gitarist Maxime nog een vriendin van 25 of 26 zoekt) van de leadzangeres en haar ontwapende manier van vertellen, geven een hoop sfeer en warmte aan de avond.

Het repertoire is een zorgvuldig opgebouwde reis door het oeuvre van Adele. Grote hits als “Hello”, “Rolling in the Deep” en “Someone Like You” ontbreken uiteraard niet, eigenlijk alle bekende hits komen voorbij. Intieme ballads worden met uiterste precisie en gevoel gebracht, terwijl de meer uptempo nummers het publiek zichtbaar in beweging krijgen. Het is deze dynamiek die de avond spannend houdt.

De band verdient daarbij minstens evenveel lof. Met een sterke bezetting – waaronder toetsenist Pedro Gordts, gitarist Maxime Aerts en drummer Laurens De Schutter – staat er een solide muzikaal fundament. Alles klopt: de timing, de arrangementen en vooral de geluidsbalans. Het geluid in de zaal is helder en warm, waardoor elke nuance hoorbaar blijft. De backing vocals van Kim Buttafuoco en Shirley Seber voegen bovendien een extra laag toe die het geheel naar een hoger niveau tilt.

Someone Like Her weet in deze grote zaal een bijna persoonlijke connectie met het publiek te creëren. Er zijn momenten waarop het muisstil is in het theater—alsof iedereen even zijn adem inhoudt—gevolgd door uitbundig applaus dat de emotionele lading bevestigt.

Het succes van de band is geen toeval. Hun deelname aan The Tribute bracht hen landelijke bekendheid, maar het is hun toewijding aan kwaliteit en authenticiteit die hen onderscheidt. Zelfs tijdens de opnames van het programma, toen Ramaekers kampte met een verkoudheid, bleef haar inzet onverminderd. Diezelfde gedrevenheid was ook in Terneuzen voelbaar.

In een tijd waarin Adele zelf heeft aangekondigd voorlopig niet meer te zullen touren, biedt Someone Like Her een waardevol alternatief. Geen kopie, maar een respectvolle en meeslepende ode die recht doet aan het origineel.

De conclusie na deze avond is helder: dit is geen simpele tribute-act, maar een volwaardige muzikale beleving. Een concert dat niet alleen de muziek van Adele eert, maar ook laat zien hoe krachtig die muziek nog altijd resoneert—zelfs wanneer ze door andere stemmen wordt gedragen.