Recensie: Hannah Mae laat Gebouw-T schitteren tijdens jubileummaand

Gebouw-T in Bergen op Zoom vierde de afgelopen weken haar 15-jarig jubileum. Dat werd niet afgehandeld met één toast en een slinger, maar met een complete feestmaand. Het een-na-laatste concert in die reeks was vrijdagavond, met niemand minder dan singer-songwriter Hannah Mae. Dat juist zij in deze periode op het podium staat, voelt als een perfect gekozen visitekaartje: jong, fris en populair.

Hans Puik – 06-02-26

Gebouw-T is in vijftien jaar uitgegroeid tot veel meer dan een zaal met een bar en een podium. Sinds de opening in januari 2011 is het een muzikaal hart van Bergen op Zoom geworden. Hier zagen bezoekers hun eerste concert, vrijwilligers hun tweede thuis en artiesten een plek waar ze graag terugkomen. Dat netwerk – van crew tot publiek – voel je deze avond in alles terug.

Waar het tienjarig bestaan door corona slechts beperkt gevierd kon worden, pakte Gebouw-T het dit keer groots aan. Niet met één jubileumfeest, maar met een hele maand vol concerten, clubnachten en speciale avonden. Onder het motto ‘Vijftien jaar kun je niet in één avond stoppen'. Namen als Triggerfinger, WC Experience en natuurlijk Hannah Mae maken duidelijk hoe breed het podium programmeert: van stevige rock tot toegankelijke pop.

De zaal is uitverkocht, het publiek bestaat uit trouwe bezoekers én een opvallend jonge generatie, precies zoals Gebouw-T dat graag ziet. Het podium kijkt vooruit, zonder zijn verleden te vergeten. Omdat het volle bak is, staat er om acht uur (een half uur voor aanvang) voor de ingang al een lange rij. Verwachtingsvol wacht iedereen netjes totdat het kaartje gescand wordt en de jas in de garderobe kan worden opgehangen. 

Berber zet de toon
Voordat Hannah Mae verschijnt, is het eerst de beurt aan Berber, voluit Berber Dietvorst. Dat blijkt een uitstekende keuze voor het voorprogramma. Geen veilige opwarmact, maar een artiest met een duidelijk eigen stem. Ze is afkomstig uit Bergen op Zoom, maar vertrok op haar achttiende naar Rotterdam voor haar studie. Deze avond is ze terug op vertrouwde bodem.

Berber is rauw, eerlijk en soms bijna ongemakkelijk open. Haar nummers bewegen zich tussen breekbare momenten en stevige uitbarstingen. Ze zingt over relaties die wankelen, over volwassen worden, over jezelf kwijt zijn en weer proberen te vinden. Het publiek – aanvankelijk nog wat pratend en zoekend naar hun plek – wordt gaandeweg stiller.

Wat Berber sterk maakt, is dat ze niet probeert te imponeren, maar te raken. Vooral in de rustigere nummers is ze ijzersterk. Ze bouwt geen muur tussen podium en zaal, maar nodigt iedereen uit om even mee te kijken in haar hoofd. Bijvoorbeeld bij het nummer 'Videotheek', wat haar terug brengt naar de Ster Videotheek in de Auvergnestraat, waar ze vroeger samen met haar vader dvd’s huurde. Als opwarmer doet Berber precies wat een goed voorprogramma moet doen: niet overschaduwen, maar wel een sfeer neerzetten waarin je openstaat voor wat volgt. 

De opkomst van Hannah Mae
Dan gaat het licht uit, klinkt het eerste gejuich en verschijnt Hannah Mae met haar band. Vanaf de eerste seconde is duidelijk waarom ze wordt aangekondigd als 'de naam waar niemand meer omheen kan'. Ze staat ontspannen, maar vastberaden op het podium. Geen sterallures, wel een natuurlijke overtuiging.

Hannah Mae balanceert slim tussen popster en verhalenverteller. Haar stem klinkt live warm, helder en krachtig, zonder de kwetsbaarheid te verliezen die haar nummers zo herkenbaar maakt. De setlist vormt een mooie doorsnede van haar carrière, met uiteraard veel aandacht voor haar debuutalbum Rode Draad.
Nummers als De Kerkstraat, Wat Wil Je Van Mij, Zonder en Waterdicht worden luid meegezongen. Vooral bij Waterdicht is het muisstil tussen de refreinen door. Je merkt dat dit lied, geschreven voor haar moeder, bij veel mensen iets losmaakt. Het is knap hoe Hannah Mae een volle zaal tegelijk groot en klein laat voelen. 

Energie, emotie en contact
Wat deze show bijzonder maakt, is niet alleen de muziek, maar de manier waarop Hannah Mae contact zoekt. 'Ik weet niet of ik mijn oksels wel geschoren heb', floept ze er spontaan tussendoor nog even uit, als ze haar handen hoog in de lucht steekt. En er is een moment dat ze de microfoon per ongeluk uitzet, tijdens het zingen. Zonder moeite gaat ze daarna weer vrolijk verder. Het typeert haar open houding, niet teveel opsmuk, maar 'what you see is what you get'.  

Tijdens de meer uptempo nummers gaat de zaal los. Mensen dansen, zingen, filmen, maar blijven vooral aanwezig. Bij rustigere momenten leunt iedereen weer naar voren. Die afwisseling werkt uitstekend. Hannah Mae laat zien dat ze meer is dan een radiosingle-artiest: ze kan een avond dragen.
Ook haar band verdient een compliment. De arrangementen zijn strak, maar nooit klinisch. Gitaar, toetsen en ritmes ondersteunen haar stem zonder die te overstemmen. Alles staat in dienst van het verhaal. De chemie spat er vanaf, niet geheel onlogisch want gitarist Rowdy Prins is de vriend van Hannah Mae. Maar ook met de rest is er een fijne vibe.

Conclusie
Het optreden van Hannah Mae in Gebouw-T is meer dan zomaar een uitverkochte show. Het is een ontmoeting tussen een artiest in volle bloei en een podium dat al vijftien jaar lang ruimte maakt voor muziek, ontwikkeling en verbinding.
Berber zet een sterke, eerlijke toon, Hannah Mae tilt de avond naar een hoger niveau met emotie, energie en vakmanschap, en Gebouw-T vormt het warme decor waarin dat alles samenkomt.