Recensie: Nieuwe komedie ‘De Jacht is Open’ gaat over leugens en luxe op de ‘Happy Hippo’
Deze zondagmiddag meerde ik aan in de pluchen zetels van het Antwerpse Theater Elckerlyc voor de nieuwste komedie van de Sven De Ridder Company. Met De Jacht Is Open kiest het gezelschap opnieuw resoluut voor wat het al jaren tot een vaste waarde maakt in het Vlaamse theaterlandschap: een strak geregisseerde komedie waarin relationele perikelen, misverstanden en scherpe oneliners elkaar in hoog tempo opvolgen.
Hans Puik 01-03-26
Het uitgangspunt is even herkenbaar als dankbaar. Nicole (Tania Kloek) overtuigt haar echtgenoot Barry (Peter Thyssen), een man die getrouwd lijkt met zijn werk, om samen aan boord te gaan van een luxejacht. Wat een poging tot romantische herbronning moet worden, blijkt al snel een strategisch uitgekiend plan met dubbele bodem. Nicole toont immers opvallend veel belangstelling voor kapitein Leo (Luc Verhoeven), die met zijn zelfverzekerde présence en licht volkse charme moeiteloos de wind in de zeilen krijgt.
Het jacht – toepasselijk 'Happy Hippo' gedoopt – vormt het exclusieve speelterrein waarop de intriges zich ontvouwen. Voeg daar nog de kok (en manusje-van-alles) gespeeld door Sven De Ridder aan toe, plus een verwende zoon (Juan Gerlo) met meer tijd voor zijn telefoon dan zeemansbenen, en je weet dat de koers richting complete chaos onvermijdelijk is. En ohja, de vreemde lach van de zoon werkt aanstekelijk. In het publiek zit een mevrouw die deze lach nagenoeg kopieert, iets wat in het stuk door Sven zelf - al improviserend - wordt meegenomen; 'waar komen steeds die meeuwengeluiden vandaan', zegt hij na een volgende lach van de dame.
Dat Tania Kloek na een tijd afwezigheid opnieuw op een grote komedieplank staat, is een voltreffer. Ze geeft Nicole precies de juiste mix van berekening en flair. Haar mimiek spreekt boekdelen, haar timing is trefzeker en ze weet perfect hoe ver ze kan gaan zonder haar personage ongeloofwaardig te maken. Ze speelt niet zomaar een overspelige echtgenote; ze zet een vrouw neer die haar leven doelbewust in handen wil nemen – zij het via discutabele omwegen.
Peter Thyssen vormt een sterk tegengewicht als echtgenoot die langzaam beseft dat hij niet de enige is waar Nicole mee in de zon wil iggen. Zijn spel laveert knap tussen de man die onder de plak zit en het type dat uiteindelijk niet met zich laat sollen.
Luc Verhoeven maakt van kapitein Leo een figuur die tegelijk betrouwbaar en verdacht oogt. Zijn présence is groot, zonder karikaturaal te worden. En Juan Gerlo zorgt als verwende telg voor een hedendaagse toets: snel, energiek en met een fijne zin voor ritme. Last but not least, Jasmine Jaspers is er ook weer bij! Zij speelt de ‘steward’, ook wel deckhand genoemd, die alles aan boord regelt. Ook zij blijkt toch weer net iemand anders te zijn dan je verwacht. Vergeten we nog het dier Regi, die uiteindelijk ook een niet onbelangrijke rol speelt.
Wie vertrouwd is met eerdere producties van het gezelschap weet dat scenografie nooit een bijzaak is. Ook hier wordt uitgepakt met een indrukwekkend jachtinterieur dat luxe en beslotenheid combineert. De setting werkt niet alleen visueel, maar dramaturgisch: deuren, trappen en strategisch geplaatste hoeken worden dankbaar benut voor op- en afgangen, afluistermomenten en klassieke komedie-scènes.
De regie van Sven De Ridder houdt het tempo strak. Er is geen seconde vrijblijvendheid; elke scène bouwt verder op het vorige misverstand. Toch wordt het nooit louter slapstick. Onder de humor schuilt een scherp inzicht in menselijke zwaktes: ijdelheid, jaloezie en de drang om gezien te worden.
Het scenario werd geschreven door Brik Van Dyck en Sven De Ridder. Hoewel Van Dyck niet langer onder ons is, voelt zijn invloed nog tastbaar aan. Zeker ook met de olietanker die met een projectie langs komt varen met toepasselijke titel.
De dialogen zijn vinnig en de situaties zorgvuldig opgebouwd en de clou’s zelden voorspelbaar. Weer alle facetten voor een compleet avondje (of middagje) uit.
De Jacht Is Open is een komedie die haar titel alle eer aandoet. Iedereen jaagt op iets – liefde, erkenning, spanning of simpelweg gelijk. Het publiek jaagt op lachsalvo’s en wordt op zijn wenken bediend. De voorstelling loopt nog tot eind maart in Theater Elckerlyc, en wie houdt van goed gespeelde Vlaamse komedie met vaart en vakmanschap, weet wat hem of haar te doen staat.
